Laurence Roothooft’s favourite films
Een groot deel van de films die ik koos kaart een groot maatschappelijk probleem aan. Dankzij deze films ben ik op een veel diepere manier betrokken geraakt bij de thema’s waardoor ik er vaker over blijf nadenken (dan dat ik pakweg de krant lees of scroll). Ik denk nog vaak aan de scène hoe juf Ilkay in Favoriten zonder opgeven een meisje probeert uit te leggen hoe ze een cijfer moet afronden. De scène duurt tergend lang. Ze weten beiden niet hoe het moet, de juf lukt het niet om het uit te leggen en het meisje lukt het niet om het te snappen, en de camera kijkt niet weg. Daar waar we als mensen soms wegkijken, blijft de camera kijken. Die focus is zo waardevol. Dat is de gemeenschappelijke kracht van deze films. Hoe zacht en beleefd kampcommandant Rudolf een telefoongesprek afsluit in The Zone of Interest, ‘heil hitler’ murmelend, doet me stilstaan bij de banaliteit van het kwaad.
Daarnaast hou ik ontzettend veel van hoe mensen met elkaar omgaan in de Canadese film Simple comme Sylvain. De dialogen zijn zo scherp en grappig. Ik ben grote fan van cineast Monia Chokri.
Verder heb ik ook gekozen voor een aantal poëtische titels. Films die niet worden gestuwd door narratief maar door beelden, sferen en gevoelens. Bij Sound of falling was ik blij dat mijn zoon van 11 even bleef plakken (omdat hij nog niet wou gaan slapen). Op die manier kon hij via cinema even een glimp opvangen van een andere wereld, een andere tijd, een stilstand. Zo waardevol in onze snelle wereld.

















